اعتراف به اشتباه (1)

همه ما جمله معروف "کسی که به اشتباهش اعتراف کنه آدم شجاعیه" یا "اعتراف به اشتباه نشانه شجاعت فرد است" را بارها و بارها شنیده ایم.

اما کسانی که تجربه زندگی مشترک یا رابطه بین زن و مرد را دارند خوب می دانند که این جمله گاهی ابعاد بزرگ و وسیعی را در زندگی در بر می گیرد.

گام اول اعتراف به اشتباه ، پذیرش اشتباست. این گام بزرگترین و مهمترین اتفاقیه که در مسائل روزانه چه از طرف مرد و چه از طرف زن روی می دهد.

پذیرش اشتباه نیاز به درک موضوع و پذیرفتن قلبی دارد. کسی که لفظاَ و فقط برای پایان بگو مگو اشتباهش را می پذیرد و در نهایت اشتباهش را قبول میکند یقینا مجددا عمداً یا سهواً آن عمل را تکرار خواهد کرد چون یا اشتباهش را قبول ندارد و یا اصلا متوجه نشده است که کاری که کرده اشتباه بوده و طرف مقابل را رنجانده است.

برای این امر بهترین راه گفتگوست.

اگر قرار بر رابطه ای دائم و یا طولانی باشد طرفین موظف و موکلف به صرف وقط برای طرف مقابل می باشند.

هر فرد موظف است ارزش ها، ملاک ها ، مواردی که می پسندد و چیزهایی که ناراحتش می کند را به فرد مقابل بگوید و یا به اون بفهماند.

این زمان گذاشتن و صرف انرژی در واقع لطفی است که هر فرد به خود میکند و با در میان گذاشتن نظرات و خواسته ها و انتظاراتش روزهای خوب آینده را برای خود تضمین می کند.

بیاید فرض کنیم طرف مقابلمان آنقد هوش و ذکاوت ندارد که ذهن ما را بخواند و آنچه که در ذهن ما می گذرد را حدس بزند.

پس با گفتن یک جمله کوتاه (مثلا من رنگ زرد را دوست ندارد و یا من این لباست را بیشتر می پسندم) همسر خود را برای همراهی بهتر و بیشتر خودمان کمک کنیم.

واقعا برای من به شخصه کمی عجیب است زوجینی که در گفتن خواسته هایشان به هم کوتاهی می کنند و بعد از مدتی گلایه می کنند که چرا تو مرا درک نمیکنی یا متوجه نمیشوی که خواسته های من چیست.

این درست است که هر فرد باید در فهمیدن خواسته های همسرش کوشا باشد اما این بدان معنا نیست که همسر نیز این بار مسئولیت را کامل از دوش خود برداشته و انتظار داشته باشد که همسر وی با تسلط به علم تله پاتی تمام آنچه او در ذهن می گذراند را بفهمد.

/ 1 نظر / 8 بازدید
عاشق

کاملا درسته موافقم به شرط اینکه طرفش آدم منطقی باشه بیان کردن عقاید شخص به شوهر یا همسر کمک بزرگی در شناخت همدیگر میکند.